17-11
Leaving on
an airplane, don’t know if we’ll be back again.
Tussenstop in Buenos Aires van een 5-tal uur, bijgevolg: op stap in de hoofdstad. Deze telt zo maar even 26.000.000 inwoners, kortom veel te veel, Brussel wordt een lachertje. All-you-can-eat restaurant klinkt als muziek in de oren, de maag van de edele heer, Wouter weigerde echter, balen. Een blik geworpen op het presidentieel paleis, en uiteraard “Don’t cry for me Argentina” gezongen, met de groeten aan die heerlijke vrouw Evita. Nog een bierke in de local Irish pub. En daar hadden die lieve Tom en Yannick zomaar even een knal van een verassing: een blonde leffe. Zucht… een moment van heimwee. Dan met de taxi naar de andere luchthaven van Buenos Aires (jawel één luchthaven bleek niet voldoende). Een uiltje knappen.
18-11
Omstreeks 10u in de ochtend aankomen in het land der dromen, het land dat je doet smachten naar lucht om uit te lopen in een voldane zucht: Patagonië. Meer bepaald El Calafate, een dorpje die de uitvalsbasis vormt voor Patagoniaanse schoonheid.
Vlug regelen we enkele dringende dingen voor de 3 Chileense dames die ons 2 dagen later zouden vervoegen. Dan niptkes de bus halen naar eerste trektocht: El Chaltén. Daar komt het eerste besef, Patagonië is verdikke koud. Extra ‘flieseke’, de oplossing bij uitstek, voor Wouter althans. Na een tocht van 4 uur komen we aan op de camping. Vlug nog een natje en een droogje en dan die slaapzak in. Nog zoiets, die slaapzak, compact is heel leuk, maar blijkbaar ook een toonbeeld van pure koude. Hemelse nacht? Zeker niet.
19-11
Om 5 uur wakker, met als wekker de snedige koude. Bij het openritsen van de tent verbazing alom, een sneeuwlandschap. Het concept zomer hebben ze toch niet helemaal door in Patagonië. Op naar een woeste tocht, op het randje van onverantwoord, richting Fitz Roy bij Laguna de los tres. Jammergenoeg niets gezien van diene Roy, wolken gooiden roet in het eten en sneeuw in het gezicht. Bij het afdalen van ons hooggebergte klaarde het dan toch op en hoe, fantastische tocht terug. In één tocht de 4 jaargetijden gezien, leuk.
Dan busreis terug naar El Calafate om de vrouwtjes op te verwelkomen. Toch wat stress en heen en weer geloop naar de busterminal. Waar bleven die meiden toch. Dan toch de deur zwaaide open en drie pracht vrouwen zweefden over de drempel van de hostel. Overdonderd door al die schoonheid schikten we ons meteen in de rol van keukenprinsessen. Een gezellige kletsavond was het gevolg.
20-11
Een dag om nooit meer te vergeten, een dag om te vertellen aan de kleinkinderen: Perito Moreno. Dit is de derde grootste gletsjer ter wereld, met afmetingen van 5km breed en 30km Lang en een muur die 60 meter boven het waterpeil oprijst. Deze gletsjer schuift elke dag 1 à 2 meter verder, je hoort het ijs kraken en als je geluk hebt zie je ijs afbrokkelen, helaas zijn wij niet echt met het geluk geboren, dit deed echter niets af aan de ervaring. We hadden de ‘Big Ice’ geboekt voor ons zesjes, een dure, maar indrukwekkende tocht op de gletsjer zelf. Het weer viel wat tegen en de natte drong door ons kleren, maar de whisky met rasecht gletsjerijs gaf al weer wat warmte. Terug in onze schitterende hostel (met zicht op Lago Argentina) een aangename verrassing; beslist die gekke hostelman om een barbecue te organiseren, lekker, lekker, lekker. Vlees en wijn bij de vleet. We besloten nog een spelleke ‘times up’ te spelen. Bleek toch geen super idee, want de interpretatie van het spel was moeilijk, lees Tom bleef vastzitten in zijn Age-of-empires rubriek, Wouter had een hekel aan de gebruik-geen-zelfstandige-naamwoorden regel en Yannick baalde gewoon.
21-11
Rustig dagje in El Calafate, wat rondwandelen, kletsen en even poseren voor die prachtcamera van Marie, eel goe materiaal. 17u bus richting Puerto Natales om daar te overnachten in een hostel.
22-11
Start 5-daagse trektocht in Torres del Paine. Een nationaal park, welk een begrip is voor elke Patagoniaanse trekker. Bij deze geef ik met graagte het woord aan de heer Yannick Mandeville, ben ik het even beu, zeg.
Na een drie uur durende busrit kwamen we aan in het nationaal park. We begonnen kort na de middag aan de vijf dagen durende prachtervaring. Na een half uur durende boottocht begonnen we te ‘trekken’. Gepakt met de rugzak, gevuld met de nodige warme kleren, eten, tent en slaapzak startten we ons avontuur. Na een mooie wandeling bereikten we eindelijk onze eerste camping. Een prachtige plaats langs het meer met zicht op glaciar Grey. De afgebroken ijsblokken dreven voorbij. Alleen maar ‘suite-plaatsen’ op die camping, luxe zeg. Op papier een tocht van 3.5u, maar we deden er zo’n 5.5u over. Misschien hebben onze treuzel-,lach-,foto- en wijnmomentjes daar iets mee te maken. Na een deugddoende warme douche, een typische maaltijd (pasta) kropen we in ons tentje. Koud!
23-11
Dag twee, terwijl de drie dames nog in hun tent lagen, stonden de drie gozers op om 6u en begonnen aan een side-track. We wandelden zo’n anderhalf uur om dan aan te komen waar we wilden, schitterend zicht op de gletsjer. Wel wat vertraging opgelopen, waardoor we het op een loopje moesten zetten om onze afspraak met onze dames om 8.30u niet te missen, trouwe heren, die gozers.
Dan wandelden we met ons zessen dezelfde weg als dag er voor terug en nog een tweetal uur verder. We bereikten de campingplaats, niets meer dan plaats om te kamperen: geen onderdak en uiteraard ook geen stromend water. Ons verwarmen dus met een heerlijk soepje, een pasta, veel kleren en een slaapzak.Koud! Ahja, we hadden vier opblaasbare matrassen mee vanuit Asunción voor ons drie. Ongeveer eentje per nacht gaf de pijp aan Maarten. Inderdaad, na de nacht in El Chaltén en de eerste nacht in Torres Del Paine hadden we na onze tweede nacht in het nationaal park nog maar één matje voor ons drie.
24-11
Dag drie. We konden eindelijk zonder rugzak op pad. Een (opnieuw) prachtige tocht bracht ons op een uitkijkpunt om U tegen te zeggen. U. 360graden prachtige natuur: water, bergen, sneeuw, ijs, wildernis, bos,… Na de lunch keerden we terug naar onze camping. Zakken terug op de rug en doorwandelen naar onze volgende bestemming. De weergoden waren ons goed gezind, die gaven ons een derde mooie dag op rij (waarvoor dank). Zoals gewoonlijk bereikten we rond 19 u onze volgend stekje. Een camping die goed was uitgerust. Er was ook een hostal en bungalows die konden gehuurd worden.
Dank aan de lieve heer Yannick Mandeville.
Bon, bij de verkenning door de edele ridders Tom en Wouter, wat kruiste daar ons pad? Zowaar, een ton. Na nauwkeurige inspectie, bleek er water in te zitten, wat zomaar water? Nee, niet zomaar water, warm water. Al vlug sprongen de 3 binken in hun zwembroekske en vervolgens in het hemels bassin met een prachtige view. Een scheutje delicatesse vervolmaakte de avond. Dos palabres: gewoon genieten. Er bestaat een God. De dames hadden ook een best fijne avond met wat chocomelk, kan ook leuk zijn. Met een licht onstabiele wandel dwaalden we ons tentje in.
25-11
Met pijn in ons hart verlaatten we de mooiste camping ooit, het bassin (zie foto’s) kan zeker een rol gespeeld hebben. Wederom een prachtige dag waarbij onze heldhaftige liederen de bergen ingezonden werden. Plots uit het niets kwam het op. Charlotte had het eerst in het ootje. “Iets is loos, wees op je hoede, kameraden”, klonk het. Geleidelijk aan vormden de wolken één stormram klaar om ons aan te vallen. De wind kwam op, het plan om nog rap een pastake te maken op ons vuurtje viel in het water. Haast werd onze reisgids naar de volgende hostel. Op soms toch wat riskante momenten zwengelde de wind nog wat aan, vooral Marie onderging de toorn van de wind. We werden zijn speelballen, maar samen stonden we sterk. Owkido, genoeg heroïsche praat. Na nog een laatste prachtige foto van ons aller Julie, hoewel het moment niet optimaal was, toch even mooi als altijd. In de hostel even bekomen met in ons rechterhand een stevige chocomelk. Een hapje pasta en dan de tenten in.
26-11
2u30, het lieftallig geluid van de wekker gaat af, opstaan geblazen. Om ons doel te bereiken, moet je iets over hebben. Ons doel: Los Torres (3 bergen) bij ochtendgloren, zonsopgang, vroeg dus. In de donker met alle lampjes in aanslag zoeken we onze weg doorheen de duisternis. Met veel geklauter en omwegen bereiken we ons doel. Eén ietsken niet onbelangrijk te vermelden: de uitdaging voor de ‘hickers’ is de zonsopgang omdat die de drie ‘torres’ rood doet kleuren. Ons probleem: bewolking. Een doel is een doel en oost west thuis best (of zoiets), we hadden ons doel bereikt: LOS TORRES DEL PAINE.
Back to basekamp: uitgeput vallen we in slaap in de zetels van het basekamp. Wachtend op de bus… richting Puerto Natales. Na een prachtige apertief, gingen we ter restaurant, gevolg: een te volle buik, mooi, zoals het hoort. Na de menige lege magen, een verademing, voor sommigen althans, onze Tom had er toch wat moeite mee. Mate is een deugd, liefste Tom.
27-11
De dag der dagen, de dag der chocoladetaart, na 5 dagen erover gesproken te hebben. Gingen we met verlangen ‘Dulce Patagonia’ binnen. Zowat de lekkerste taart ooit, lieve chocoladetaart, ik zal je nooit vergeten, ik draag je in mijn hart (dixit Wouter).
En dan het onvermijdelijke, het afscheid van de vrouwtjes, na een prachtige reis en prachtig gezelschap moest er ooit een eind aan komen, helaas te vroeg. En toen waren ze weer met drie, op weg naar Ushuaia met als tussenstop voor de nacht Punta Arenas. Wat te vertellen over Punta Arenas, wel, er waren twee mooie bomen en we hebben een auto-accident gezien.
28-11
Busrit naar Ushuaia, ‘el fin del mundo’. Mooie rit, het aantal passagiers in de bus: 7, het kan dus wel gezegd worden dat we goed wat plaats hadden. Bij de oversteek met de ferry konden we aardig wat dolfijntjes spotten, ook weer iets om een vinkje naast te plaatsen. Terug ‘on the road’ spendeerden Yannick en Tom de meeste tijd met hun goede vriend Morpheus (nee, niet die van de matrix, die van de mythologie), terwijl Wouter verdiept was in de wondere wereld van zijn boek. Verdere verloop van de avond: pizza-all-you-can-eat en een danske of twee (eindelijk). Wel gek, in Ushuaia gaan de poppen maar aan het dansen (mag letterlijk genomen worden) omstreeks 3 uur, vreemd. Bon, wat later op de avond/ochtend/zonsopgang nog een bar binnen geweest met een onzedig prentje, gechoqueerd zetten we het op een loopje. Waddemedadde een stripteasetent, waar gaat de wereld naar toe.
29-11
Ja amai, dat opstelwerkje is hier serieus wat aan het worden, efkes uitrusten geblazen.
Lang uitgaan heeft uiteraard zijn gevolgen, uitslapen was de boodschap. Toch was er een donderwolkje in ons midden, de Tom had een hel van een nacht achter de rug. De boosdoener: maagkrampen, de oorzaak: chocoladetaart+all-you-can-eat pizza = onwel. Onwel of niet, op pad gingen we met in het vooruitzicht een gletsjer, die bleek echter toch net buiten ons bereik. Gelukkig wachtte Yannick ons op met lekkere ouderwetse boerenkost: appelmoes, patat en sausise. Lekker, lekker, lekker.
30-11
Schaamte alom, het woord aan Tom (ook rijmen kunnen we).
Met het zonnetje op ons gezichje en een lekkere appelmoesnasmaak kwamen we wakker. We besloten om niet te lang te talmen en na het nemen van een lekker ontbijt gespten we onze schoenen toe en gingen naar de haven om een boottochtje vast te leggen (Tot hier nog alles goed met Wouter). Na wat afdingen (Dank u Yannick) versierden we een boottocht op het Beagle Kanaal. Vooruitzichten: Veel vogels, zeeleeuwen, de beroemde vuurtoren en PINGUINS!!! Daar de boottocht maar begint in de namiddag grepen we de kans om de vrouw/toerist uit te hangen en gingen we shoppen. Resultaat: 2 tshirt, een aandenken voor het aankomende nichtje van Wouter (verrassing) en 3 paar donkergroene all stars (zijn we even compatibel)(Trouwens, Wouter nog steeds tip top in orde). Onze boot bleek een stoere katamaran te zijn waar de leeftijd van de meeste passagiers de onze flink oversteeg. Onze boottocht bleek een schot in de roos met als resultaat heel wat mooie foto’s. Niet onbelangrijk om te vermelden is, dat de heer Holvoet, om die ene goeie foto vast te leggen, iets teveel risico nam en een goeie plons zoutwater over zijn broek kreeg. Dit zorgde reeds voor wat frustratie bij Wouter en algemene hilariteit bij de andere gozers (effe balen voor Wouter me dunkt, maar nog steeds in orde). Na heel wat vogels, zeeleeuwen, vuurtorens en pinguïns vatten we onze terugtocht aan. Hier hebben kennis gemaakt met een ander typisch aspect van Patagonie namelijk snelle omslag van het weer. Waar zo-even alleen blauwe lucht en kalm water te zien was, zien we nu nog alleen golven en donkere wolken. Gevolg: een niet zo stabiele boot (Wouter ziet toch wat bleker, maar rekent op zijn betonnen maag dat deze hem ook vandaag niet in de steek laat). Geen probleem voor de gozers hoor ik de mensen thuis denken en ik geef ze geen ongelijk, zowel mijn maag als de maag van Yannick bleken resistent te zijn aan de op en neer gaande boot. Maar onze goeie vriend Wouter heeft toch meermaals over de reling geleund. Het werd wat een avond in mineur want, naast zijn maaginhoud, had Wouter ook zijn goed humeur kwijtgespeeld. Maar na een lekkere maaltijd geprepareerd door Yannick en Tom ( kip, appelmoes en aardappelkroketjes) kwam er toch een glimlach tevoorschijn op het gezichtje van Wouter en kwam de baaldag voor Wouter toch tot een goed einde.
1-12
Kwamen we even wakker met een verrassing: sneeuw. En dit juist op het moment dat we het neusje van de ushuaiaanse zalm gingen bezoeken: Het nationaal park Tierra Del Feugo. Toch verzaakten we niet en gingen vol goeie moed en met onze kaweekes aan op pad. Na wat rondhuppelen in het park kwam de zon toch tevoorschijn piepen en konden we weer genieten van de typische vergezichten die Patagonië zo beroemd maken. Toch keerden we al snel huiswaarts, vooral om de natte voeten op te warmen. Als mooie afsluiter hebben we nog een typische Argentijnse BBQ (genaamd: parilla, wederom all-you-can-eat) meegepikt. Yannick had zijn maaginhoud toch wat overschat met een slechte nacht als gevolg, wederom het bewijs dat deze gozers het woord mate nog niet opgenomen hebben in hun woordenboek.
2-12
De dag die nooit mocht aanbreken maar het toch deed!! Onze eigen terugkomdag. Deze dag werd gevuld met vliegtuigen, taxis, Mc Donalds, boonanza en vervelende vertragingen. Maar uiteindelijk toch gearriveerd in Asunción. Goodbye handschoenen, sjaals, pulls, trui’s, thermisch onderhoed, kawé. Hallo marcellekes, okselvijvers, blote basten en teenslippers. Vlug kropen we ons bedje in om onder het geluid van onze nieuw geïnstalleerde airco (dixit Wouter: het geluid van overvliegende vliegtuigen) toch vlug in te slapen en te genieten van een veel te korte nachtrust.
3-12
6.45 am. Wekker gaat, we draaien ons nog even om maar geven uiteindelijk toch toe aan het kruipend schuldgevoel die ons toeschreeuwt dat deken toch maar te verwijderen. Met goeie herrineringen in ons achterhoofd en zware oogleden stapten we de dienst gynaecologie binnen.
