Hi folks, Eindelijk was het zover: een bezoekje aan Iguazu, waar de zogeheten grootste watervallen van de wereld gelegen zijn. De vrijdagmiddag, na een lange en vermoeiende werkdag vertrokken we vol goeie moed richting ciudad del este. We zijn er zowaar in geslaagd de warmste bus ooit te nemen (lees: bus zonder airco en een heel warme dag). Al druppend en zwaar ademend naderden we ons doel. Na wat grenscontroles en stempelkes (Yannick heeft ondertussen al een mooi stempelboekje) bereikten we Foz in het landje genoemd Brazilie, het is Paraguay niet, maar kom we zijn rap tevreden. Daar we al op voorhand onze hostel geboekt hadden, wisten we dan ook wat ons te verwachten viel. We trokken meteen ons zwempaksken aan en sprongen in het zwembad. Puur genieten na een dag vol zweet. Daarna trokken we het stad in, een mens moet drinken om te overleven dus zochten we ons een hip barke op. Al gauw zwiermen de vrouwelijke Foz-iaanse studentjes rond ons, eerlijker is dat ze ons eigenlijk probeerden te overtuigen een kaart voor hun fuif te kopen. Bijna gelukt, maar God straft onmiddellijk, het geld was op. Nog rap iets smullen, een slaapmutszwempje en dan bed in. Zaterdag 14-11-2009: bezoek Watervallen Iguazu, Braziliaanse zijde… Om stil van te worden gewoonweg prachtig, de beelden spreken voor zich. Soms is het beter es te zwijgen en de beelden zijn werk te laten doen : cfr. FOTO’s. Zaterdagavond brachten we door in een hostel in Argentinie. En gedikke, dat moet passen, weer een zwembad, en wat voor één, zwembadpret ten top. Al de typische kunstjes werden weer uitgevoerd en geperfectioniseerd. Daarop volgde een barbecue met ‘k-zal-es-op-tong-smelten vlees, lekker lekker. En hup, als het niet meer beter kan, krijgen we ook nog uit het niets een Braziliaans danske op ons bord gepresenteerd. Daarna werd de bar buiten geopend en uiteraard sprongen opnieuw in het zwembroekske en het zwembad in, een prachtavond. Zondag 15-11-2009: bezoek watervallen Iguazu. Balen, balen, balen, het weer kan zowaar niet slechter en sommige katers helpen ook niet. De moed zakt in onze schoenen tot we de watervallen in het vizier krijgen, opnieuw prachtig, maar toch anders. Brazilie geeft het overzicht-beeld, Argentinie brengt je tot naast de watervallen. En dan heb je nog La garganta de diablo (de keel van de duivel), een plots gat in de rivier en een muur van neerknallend water, indrukwekkend. Het moet gezegd zijn, Tom was toch wat bang om te dicht te afsluiting te benaderen. We hebben zomaar even 400 foto’s gemaakt in één weekend, dat zegt genoeg. Besluit: Pracht van een weekend, duim omhoog voor Iguazu. Patagonie, your next.
Martes, el 10 de noviembre de 2009
Tijden verstrijken, heuvels verdwijnen, zo zei ene wijze man. Maar dat doet hier helemaal niet ter zake. We hebben net een fijn gesprek achter de rug met den abuelo (= grootvader), een toffee peer, maar helaas totaal onverstaanbaar. Goed, het leek een mooi excuus nog es iets te vertellen aan die lieve mensen thuis (zijnde: jullie). Om te beginnen wil ik zeggen, “mama, ik zie je graag”, een essentiële zin in elk goed verhaal, dat is dus ook weer gebeurd.
Bon, vertellen over Paraguay: - Vanavond wat problemen met eten maken, gevolg: cornflakes met een scheutje hamburger, lekker, lekker. - Vandaag een leuke dag op het werk: we zijn er vandaag wat onderuit gemuisd en hebben een dagje kinderchirurgie gedaan. Verdorie goed meegevallen, we mochten zo maar even steriel wezen en als het nog even - Groetjes aan zuslief 1 Evelien en groetjes aan zuslief 2 Annelies, en uiteraard groetjes aan “de kleinen”, groeiend en bloeiend in zuslief 2 haar buiksken. - Vermeldenswaardig event: Belangrijk te vermelden is dat we een heel tof spel met ons 3 spelen: “Boonanza”. We hebben het spel ondertussen toch wel al een 67-tal keer gespeeld. Hou je vast, Yannick heeft het spel afgelopen weekend voor het eerst gewonnen, driemaal hoera. - Na telkens opnieuw uitstel hopen we komend weekend eindelijk Iguazu (de mooiste watervallen ter wereld, van horen zeggen) te kunnen bezichtigen. Blijkbaar hebben die lieftallige weergoden unaniem beslist dat het te warm moet zijn gedurende de week, maar moet regenen in het weekend. Als je het mij vraagt, niet logisch, maar bon. - Over het warme weer gesproken: de druppel deed de emmer overlopen, dus hebben we maar een zwembadje gekocht. En wat voor één, er - Wat zeg je daar, Patagonië? Klopt als een bus, deze 3 binken vertrekken volgende week dinsdag naar het paradijs ter aarde. Jalousie? En terecht.
Ogen vallen toe, de slaap komt ons halen. Vaarwel mijn liefste en tot later.
El 29 de octubre de 2009, Afgelopen weekend uitstapje gepland. Gezien Wouter onze reisleider was kon niets verkeerd lopen, maar… De weergoden waren ons niet gezind en hadden ons ertoe verplicht onze uitstap naar ‘las cataras de Iguazu’ uit te stellen. Geen nood, zelfs in Paraguay hebben we nog genoeg in petto om dit op te vangen: We gingen voor ‘Las Ruínas de Trinidad’, gelegen in het zuiden van het land, tegen de grens met Argentinië. Zeggen dat de weergoden ons niet gezind waren bleek een understatement te zijn toen we zaterdag op stonden. Na even twijfelen besloten we toch richting zuiden te vertrekken (bleek achteraf een goede keuze te zijn!). Een (naar lokale normen) zeer luxueuze bus bracht ons in 6uur naar Encarnación (370km van Asunción). Ons plan was van door te reizen naar Trinidad om daar de ruines ‘by night’ te bezichtigen. In Encarnación vertelde men ons dat er geen bussen meer reden richting Trinidad, en dat er niets te zien was na zonsondergang. We besloten in Encarnación te blijven en zochten (en vonden snel) een goede hostel. Zondag vertrokken we tijdig met het openbaar vervoer richting ‘Las Ruínas’. Onze dag kon niet meer stuk: we ontmoetten andere toeristen, en dit voor de eerste keer in twee weken. We verschoten wel van het volgende: de ruines worden steeds aangegeven in de top 3 van toeristische attracties. Deze plaats was helemaal niet toeristisch, 1 kleine horecazaak gaf uit op cultuur-historisch monument. We bezochten de beeldschone ruines, aten iets (waar zouden we dat gedaan hebben…) en wachtten tot zonsondergang. Om 20u werden de ruines verlicht en kregen we een rondleiding ‘by night’. Toen werd ook duidelijk hoeveel toeristen daar die dag ongeveer geweest waren. We waren met een stuk of 20. Gezien het niet zo toeristisch karakter van de streek was transport naar Encarnación op zondagavond omstreeks 21u wel een probleem. Geen paniek, wat drie gozers samen komen af en toe op een geniaal idee. Na de rondleiding kregen we de gekste lift ooit: in de laadbak van een pick-up reden we zo’n 30km van Trinidad naar Encarnación (20’). Om 01u namen we de bus terug naar Asunción. Na une nuit blanche (voor Yannick toch) kwamen we om 8u op ons werk aan. Puik werk, reisleider!! Vele groeten uit het warme (35grados) Paraguay _______________________________________________________________________
El 23 de octubre de 2009, relaas van week 2 Wederom een week voorbij, dikke pret. Wij zijn stilaan op het punt gekomen ons op sportief vlak wat nuttiger te maken. Deze avond opnieuw gaan lopen en o ja zelfs naar de gym tussen de stoere binken. Nu enkel hopen dat de armen niet zo stijf zijn als de vorige maal, een week heb ik (Wouter) rond gelopen met een beperkte armstrekking van 150°, leuk om mee rond te huppelen. Hmm, wat verder nog te vertellen, o ja, vanaf deze week waren er ook ‘internos’ (de stagiairs van Paraguay). Ze vallen wel te pruimen. Woensdagavond iets gaan drinken met de nieuwe kameraden. Eén ervan heet ‘pollo’ (kip in het vlaams, niemand weet waarom hij kip heet, hijzelf desteminder). Pollo is een goedlachse, gezette kerel. Wat later op de avond vertelde hij wel wat vreemde verhalen, en toch iets minder vrouwvriendelijk, de man. Ook de rest van de internos zijn toffe peren, we hebben toch wat afgelachen. Een hele toffe avond. Rubriek ’t werk: ok. Misschien toch iets meer vertellen. We worden soms wat aan onszelf overgelaten, maar we maken er zelf het beste van. Toch alle lof aan Doktora Ida, de chef van Tom die ons zowel op medisch en op ‘reiskundig’ vlak volledig steunt. Een vrouw naar ons hart. Ook aan onszelf/elkaar hebben we veel te danken, we slagen er in elkaar educatief scherp te houden. Na enige moeilijkheden hebben we een pracht van een reis geboekt. 2 weekjes Patagonia liggen vast. De hemel op aarde en ongetwijfeld het summum van ons avontuur. (17-2december). Het geluk kon niet op, we zijn erin geslaagd 3 beeldschone jonkvrouwtjes (onze Chileense lotgenoten) te overtuigen ons te vergezellen op deze onvergetelijke reis. Charlotte, Julie en Marie, wij kijken er al naar uit!!! Rubriek bezigheidstherapie: met een frisse pint spelen we geregeld het ingenieuze spelleke ‘Boonanza’. Het ver-en onderhandelen van bonen, stel je voor. Meer hebben drie Belgische toeristen in Paraguay niet nodig om er een gezellige avond van te maken. De factor alcohol speelt een niet onbelangrijke rol… (W: Mijn excuses, pa’tje). Rubriek ’t spaans: na wat pintjes gaat het opvallend beter. Belangrijke les voor de toekomst. Plan voor zaterdag: ‘las ruínas van Trinidad en Jesús’ gaan bezoeken. Graag zou ik via deze weg nog even dhr. Yannick Mandeville willen bedanken voor de heerlijke maaltijden. Tot binnenkort! _______________________________________________________________________________ El 17 de octubre de 2009, SAN LORENZO: relaas van week 1 Met vreugde in het hart kunnen we zeggen dat we al een week overleefd hebben en hoe. We amuseren ons te pletter en de sfeer zit goed. Bon, laten we misschien beginnen met la casa. We zijn hier terecht gekomen bij een familie, waarvan het vrouwtje, zijnde Lilian, de lakens uitdeelt. Een heel fijn vrouwke die eel eel goed voor ons zorgt, we zijn haar chicos Belgas (haar Belgische kindjes, stel je voor). We hebben de benedenverdieping tot onzer beschikking gekregen en tevens de kuisvrouw, wat uitermate welkom was, die is trouwens op dit eigenste moment onze ropa interior aan het wassen is, hoera, opnieuw verse onderbroekjes. Wij hopen dat ze deze taak naar behoren uitvoert. Hoe ze tegelijkertijd onze kleren kan wassen en een ontbijt uit haar mouw schudt, wie zal het zeggen, wij zjin in de war. Het mag gezegd zijn, zelfs hier zijn we verwend. Dan onze stageplaats: In het begin was het wat zoeken, maar geleidelijk aan hebben we onze draai gevonden. We staan momenteel alle drie op pediatrie, op 3 verschillende zalen. We staan daar elk met een 3-tal residenten/assistenten/vrouwtjes. We hebben ze al volledig betoverd met onze charmes en 1 telefoonnummer hebben we al op zak, nog 8 te gaan. Aan het hoofd van elke zaal staat een doktora die verantwoordelijk is voor 12 bedden, kortom teveel medische zorg per patiënt. Over patiënten gesproken, we zien hier de gekste pathologieën: Leishmaniasis, tetralogie van Fallot, meningomyelocoele, syndroom van Rabson-Mendenhall, neonatele sepsis en o zoveel meer. Hier is diarree een lachertje. Kortom we amuseren ons en leren veel bij. Uit goede bron hebben we vernomen dat ons spaans al wat verbeterd is, hoewel de klungeligheid er nog steeds in zit. Wel moet gezegd worden dat onze Mama Lilian met ons boft, ik citeer: “Guldere spreekt het vlotst spaans van alle vorige stagairkes”, tis te zeggen, als we dit goed begrepen hebben. Grap van de week: 3 pipo’s die ommetekeer beslissen naar een gymnasium te gaan. Resultaat: 3 maandabonnementen, een laag zelfvertrouwen en 6 verlamde armen. Wat een idee. Plan voor de dag: vandaag gaan we de hoofdstad, Asuncion, verkennen. Morgen: familie-barbecue. En volgend weekend: watervallen van Iguazu. _______________________________________________________________________________ Miércoles, el 14 de octubre 2009, voetbaaaaaaaaaaal!!! Kaartjes op de kop kunnen tikken voor de match Paraguay – Colombia. We waren uiteraard voorzien van elk ons eigen truitje. Helaas, ons geschreeuw mocht niet baten, Paraguay verloor. De foto’s spreken voor zich. _______________________________________________________________________________ MAANDAG 12-10-2009, 6AM, SAN LORENZO (ASUNCION) Buenas diás, todos. Alles gaat vreet goed: we zijn warempel in Paraguay aangekomen. Even een verslag: Meteen 3 flaters van onze Yannick: flater 1: na aankomst in den departure van zaventem. De telefoon rinkelde "Wouter, de mama hier, zou dat kunnen dat je nog een valies in de auto hebt laten liggen". Yannick keek in paniek om zich heen, en jawel, de pipo was zijn valieske vergeten. Geen probleem, gezien alle mama's de beste van de wereld zijn, bracht ook deze brave mama, de valies naar de in-tranen-uitgebarste Yannick flater 2: Yannick valt samen met volgeladen bagagekar omver tijdens check-in flater 3: Yannick wordt telkens opnieuw aan de douane grondig gecontroleerd, de ppa (palpatio per anum) ontbrak er nog net aan. Yannick pleitte onschuldig. Tom en Wouter waren hier nog niet zo zeker van en probeerden toch het ppa'tje een kans te geven. Genoeg flaters. De vlucht verliep tamelijk vlot. Uitgenomen in Sao Paulo waar we 2 uur zinloos wachtten op een vliegtuig dat vanuit een andere terminal vertrok. Onze frank viel meer dan tijdig, namelijk 10 minuten voor boarding time. Niet onbelangrijk te vermelden is dat Tom zichzelf gebombardeerd heeft tot was-verantwoordelijke. Hij vertelde vol trots hoe zijn mama de nodige wasinstructie uit de doeken gedaan had. Onze grootste dank aan mama Tom. In het beloofde land zelf aangekomen om 10u20 local time, 31 grados celcios, en één stralende hemel, todos idealos. Hartelijk ontvangen bij nuestra nueva madre, een lieve vrouw die wel eens houdt van een knuffel, we hebben dat al in het snotje. Het Spaans zit nog niet volledig snor. Over snorren gesproken, Yannick heeft zich gisteren fantastisch geschoren. Dat Spaans komt nog wel in orde, de snor ook.
|
Make a Free Website with Yola.
